Mewka

Wydaje się, że w dobie ciągłej manii pieniędzy, władzy i coraz większych wymagań w życiu zawodowym, jak i prywatnym, każdy już przeżył lub przynajmniej słyszał o depresji. Z medycznego punktu widzenia, depresja jest najczęstszym zaburzeniem psychicznym, objawiającym się ciągłym przygnębieniem, złym humorem, który znacznie wpływa na codzienne funkcjonowanie chorego. Wszyscy doświadczamy mniejszych lub większych rozczarowań, zmartwień, co nie oznacza, że wszyscy cierpimy na depresję. Gdy stan ciągłego niezadowolenia przedłuża się powyżej dwóch tygodni, wówczas można mówić o depresji jako chorobie. Jeśli nie leczona, może odebrać radość życia, a nawet chęć do życia, w skrajnych przypadkach może prowadzić nawet do prób samobójczych. Dlatego warto wiedzieć jak rozpoznać wczesne objawy tej choroby, szczególnie u osób nam bliskich.

Jak często występuje?

Z danych przedstawionych przez Swiatową Organizację Zdrowia wynika, że w chwili obecnej depresja stanowi czwarty najpoważniejszy problem zdrowotny na świecie. Kobiety chorują 2-3 razy częściej niż mężczyźni. Depresja u dzieci występuje częściej, niż się ogólnie sądzi i jest z równej mierze spotykana u dziewcząt, jak u chłopców. Już 40-50% dzieci w szkołach podstawowych nie ma poczucia sensu życia, a 30% miewa również myśli samobójcze.

Objawy depresji.

Najbardziej charakterystycznymi oznakami, na które należy zwrócić uwagę, są uczucie beznadziejności i ciągłego zmęczenia. Choć każde dziecko bywa smutne, nie każde jest przygnębione przez dłuższy okres czasu. Jeśli zauważysz, że Twoje dziecko jest nieszczęśliwe i nie potrafi znaleźć zajęcia, które dałoby mu radość, brak mu apetytu i często ma problemy ze snem, możesz to przyjąć za objaw depresji. Beznadziejność, w pojęciu chorego, oznacza brak chęci na poprawę i bezsilność wobec przeciwieństw stawianych przez życie. Niska samoocena jest kolejnym ważnym znakiem, ponieważ wyraża ona stosunek człowieka do siebie samego. Jeśli własne „ja” jest nisko oceniane, dziecko może czuć się brzydszym, głupszym lub niepotrzebnym w swoim otoczeniu. Niepokojące jest również pogorszenie wyników szkolnych. W sytuacji, gdy mając opinię pilnego ucznia, Twoje dziecko nagle nie ma chęci iść do szkoły, a oceny gwałtownie się obniżają, można wnioskować, że winna temu jest depresja. Oprócz tego, ubytek masy ciała, rozdrażnienie, zaparcia i przewlekłe dolegliwości żołądkowo-jelitowe to również objaw depresyjny. Przez swoje wypowiedzi, Twoje dziecko może dać do zrozumienia, w jakim stanie się znajduje. Nie należy jednak oczekiwać, że powie zbyt dużo, ponieważ przy depresji chorzy starają się ukryć swe uczucia. I być może stwierdzi, że jest nieszczęśliwe, ale napewno nigdy nie powie „mam depresję”, tak, jak by to zrobił dorosły. Więc, to rodzice powinni być spostrzegawczy i nie lekceważyć niepokojących zmian w zachowaniu dziecka.

Co jeśli moje dziecko mówi o samobójstwie?

Zdarza się, że dziecko napomknie, że nie ma chęci do życia. Nie oznacza to jednak, że ma zamiar je sobie odebrać. Tym nie mniej, słowa dziecka należy przyjąć poważnie i nie oczekiwać, że „to przejdzie”. Warto spróbować porozmawiać o przyczynach takiego nastawienia i pod żadnym pozorem nie sprowadzać ich do błahostek. Chory musi mieć wsparcie w kimś, komu ufa. Jeśli trudno mu rozmawiać z rodzicami, być może łatwiej otworzy się przed rodzeństwem, przyjacielem lub ciotką. Najważniejsze, by zaczęło mówić o swoich uczuciach i by znalazło zrozumienie. W sytuacji, gdy wszelkie próby zawiodą, a stan depresji się pogłebi, należy zwrócić się po profesjonalną pomoc.

Przyczyny depresji u dzieci.

Niestety przyczyny depresji są bardzo różne i najcześciej, nie jedna, lecz połączenie kilku z nich wywołuje chorobe. Wiele zależy od środowiska, w którym dziecko przebywa: sytuacji w domu, w szkole, wśród rówieśników. Dla młodszych dzieci utrata ukochanego psa lub zabawki, nieobecność jednego z rodziców lub pojawienie się młodszego rodzeństwa jest uzasadnionym powodem przygnębienia. Jednak najtrudniejszymi do przejścia sytuacjami są: śmierć członka rodziny lub bliskiej osoby, rozwód rodziców oraz napastowanie seksualne. Psycholodzy zwracają rownież uwage na dziedziczność. Badania potwierdzają, że na depresję bardziej narażone są osoby, w rodzinie których były wcześniej przypadki tej choroby. Ten fakt może tłumaczyć pojawienie się stanów depresyjnych u niektórych dzieci.

Leczenie

Prawidłowe leczenie sprawia, że depresja ustępuje u większości chorych ok. (65-80% pacjentów). Jego celem jest usunięcie wszystkich objawów choroby, zarówno psychopatologicznych jak i fizycznych. Wybór środków i metod leczenia zależy od stopna zaawansowania depresji i obecności myśli samobójczych. Psychoterapia jest jedną z metod i może być przeprowadzana przy lub bez obecności rodziców. Podczas regularnych spotkań z terapeutą chory odkrywa przyczyny swojej depresji i uczy się je przezwyciężać. Leki antydepresyjne pełnią bardzo efektywna rolę w leczeniu tej choroby. W połączeniu z psychoterapią stanowią najskuteczniejszą broń w walce z depresją.

W podsumowaniu należy zaznaczyć, że rodzice nie powinni czuć się winni, jeśli ich dziecko ma stany depresyjne. Najważniejsze w takiej sytuacji to wczesne wykrycie problemu i podjęcie odpowiednich działań. Stosowne jest również zasięgnięcie porady specjalisty. Pamiętajmy, że depresję można wyleczyć i bądźmy dobrej myśli.